In de prachtige boekhandel waar vriend Waterman en ik elkaar ontmoetten, gingen we samen de deur uit met een notitieboekje. Het was voor ons het middel om elkaar beter te leren kennen. En het heeft iets voornaams, een notitieboekje. Met zo’n boekje op zak, moet je wel een belangrijk man zijn. Belangrijke mensen hebben veel aan hun hoofd en maken notities van zaken die anders het hoofd kunnen ontglippen. En ontglipte zaken zijn geen goede zaak.

Met het notitieboekje op zak loop ik door de stad mezelf belangrijk te voelen. Dat gaat een aantal dagen door. Tot op een middag in een café bij een kopje koffie, bladerend in het boekje. Er zijn welgeteld drie notities genoteerd. Geen goede oogst voor een belangrijk man.

Ongenadig slaat de twijfel toe. Wat scheelt eraan? Ben ik geen belangrijk man? Of wel, maar zo belangrijk dat ik niets te noteren had? Is de drempel voor een zaak om een notitie te worden te hoog? Of anders gezegd, is er zo weinig de moeite van het noteren waard? Prompt sla ik mijn notitieboekje open en maak van deze zaak een notitie.

Daar zijn we nu aan beland. Het punt waar de notitie uit het boekje tot leven wordt gewekt en boven zichzelf en het boekje uitstijgt. Niets treuriger dan notities die alleen een notitie blijven. Hoewel, je kunt er maar beter teveel hebben dan te weinig. En een belangrijk man ontbreekt het wellicht de tijd om alle notities een volwaardig leven te gunnen.

Om alle notities die het levenslicht nooit zullen zien, laat ik in stilte een opgedroogde traan.

Reacties

Een very belangrijk man heeft niet de tijd om notities te maken en gebruikt een memo-recorder.

zei Jan op woensdag 30 september om 10:31

Plaats ook een reactie...

Naam
E-mail
URL
Bericht
Code