Vriend Waterman
|
Pennen zijn er in vele soorten, vormen, kleuren en formaten. Er is niets meer betrouwbaar dan een BIC balpen, zo’n blauwe die lekker klikt. Prachtig doeltreffend in al z’n eenvoud. Er zijn pennen met logo en bedrijfsnaam, waarvan de schrijfkwaliteiten bedroevend zijn en hopelijk niets zeggen over de firma die ze vertegenwoordigt. Dan de moeder aller pennen, de vulpen. Een vreemd soort gezag vervult me bij het schrijven met een vulpen. Ik heb er een relatie mee. Een aparte relatie, dat wel. Voor mijn elfde verjaardag kreeg ik van oma een Parker vulpen. Op de basisschool mocht ik er niet mee schrijven omdat deze pen teveel vlekte en ik bleef overgeleverd aan een grillige Bruynzeel. Op de middelbare school moesten we zoveel schrijven dat balpen na balpen versleet. Om de schrijfhand niet te vermoeien stapte ik over naar een vulpotlood met 2B gevuld. Toen ik mijn literaire gebrek ging oefenen met het schrijven van gedichten en korte verhalen, nam ik de Parker vulpen ter hand. De Parker schreef weergaloos. Het ene fantastische gedicht na het andere poëtisch meesterwerk verscheen op papier. De stroom van blauwe inkt leek onuitputtelijk en Parker en ik werden goede vrienden. Een aantal jaren hebben we samen doorgebracht en kladblokken waren niet aan te slepen. Tot vriend Parker op zekere dag grote druppels inkt begon te lekken. Tot overmaat van ramp verscheen er een grote barst in zijn dop. Als een chronische verkoudheid bleef de dop vollopen met inkt en ik besloot Parker met rust te laten. Vanaf dat moment ging ik vulpenloos door het leven. Eerst weken, toen maanden en tenslotte jaren. Ik keerde terug naar de BIC en krabbelde er op los met logo-bahpennen. Meer dan krabbels krijg ik met dergelijk schrijfgerei niet op papier en het papier valt weinig te verwijten. Onlangs liep ik in een prachtige boekhandel in Doetinchem een nieuwe vriend tegen het lijf. Een schitterende rode Waterman Allure. Een simpele vulpen, gemaakt om te schrijven, maar ook mooi om te zien. Eerst nog voorzichtig stelde ik me open voor een nieuwe vriendschap. Al snel had deze pen me ingepakt en nog voordat de woordenstroom vloeide, voelde ik me beste maatjes met hem. Met deze pen op zak kon me niets gebeuren! Het noodlot sloeg toe. Een greep in mijn jaszak en al wat ik te pakken kreeg was niet mijn rode Waterman. Steeds woedender woelend in de zak bespeurde mijn vingers een gaatje. Het zal toch niet waar zijn. Jawel, ik was mijn pas verworven kameraad kwijt. Toen de waarheid doordrong bleek de pen zich al meer in mijn hart te hebben genesteld dan ik vermoedde, het verlies was groot. Diezelfde middag besloot ik op zoek te gaan naar een vervanger. Het was tenslotte maar een pen, in serie geproduceerd en in elke redelijke boekhandel te vinden. Eenzelfde rode was niet meer verkrijgbaar en de keuze was uit een paarsig blauwe of een groene. Met de groene pen in de hand toog ik naar huis. Daar bleek de pen te rammelen in zijn dop en te schrijven als een slechte Bruynzeel. Soms wel, soms niet en ontzettend breed. Kortom, het is een waardeloos schrijfijzer. Treurend en nog steeds ontdaan over het verlies van vriend Waterman keek ik nu eens hier in de la, dan daar in een hoekje achter wat spullen. Hopend dat hij zich weer liet zien. Lopend langs de auto bedacht ik dat mijn jas ook weleens op de achterbank ligt. Ik wierp een blik, deed de deur open en zag ik daar iets glinsteren? Mijn hart maakte een sprongetje en bonsde van vreugde op mijn borstkas. Vriend Waterman! |
|||
|
|||
Reacties |
|||
Mooi! Zoals ik al eerder gezegd heb: "daar moet je iets mee doen."
zei Maureen op zaterdag 25 april om 9:25
Plaats ook een reactie...